Czy pies może mieć hemoroidy?

Opublikowano Aktualizacja 3 min czytania
Owczarek niemiecki leżący na suchej trawie w ogrodzie z wywieszonym językiem

Nie, psy technicznie nie miewają hemoroidów. Objawy, które wyglądają jak hemoroidy - ból przy wypróżnianiu, obrzęk, krew, czasem wypukłość przy odbycie - mają u psa inne przyczyny, a najczęstsze z nich dotyczą worków okołoodbytowych. Według Dr. Jerry’ego Kleina, głównego weterynarza American Kennel Club, ciało psa jest ułożone poziomo, więc na naczynia krwionośne odbytnicy i odbytu działa mniejszy nacisk niż u człowieka.

Co zamiast hemoroidów

Merck Veterinary Manual opisuje choroby worków okołoodbytowych jako najczęstsze schorzenie okolicy odbytu u psów. Worki leżą po obu stronach odbytu i produkują niewielką ilość cuchnącej wydzieliny, którą normalnie wyciska się podczas wypróżniania. Predysponowane są rasy małe, a duże i olbrzymie chorują rzadko. Przy zaczopowaniu, zakażeniu lub ropniu pies może ocierać pupę o podłoże, lizać lub gryźć okolicę odbytu i z bólem się wypróżniać; zakażone worki bolą mocno, a skóra w tym miejscu może się przebarwiać.

Inne możliwości, które wymieniają AKC i Merck Veterinary Manual:

  • Przetoki okołoodbytowe: przewlekłe, cuchnące rany wokół odbytu. Według Merck Veterinary Manual najczęściej dotyczą owczarków niemieckich, a ryzyko rośnie u psów powyżej 7. roku życia.
  • Guzy i polipy odbytnicy lub odbytu: mogą dawać wysiłek przy wypróżnianiu, krew w kale i biegunkę. Merck Veterinary Manual zaznacza, że im większy polip, tym większe prawdopodobieństwo, że jest nowotworowy.
  • Przepuklina okołoodbytowa: obrzęk poniżej i z boku odbytu. Merck Veterinary Manual podaje, że występuje najczęściej u niekastrowanych samców w wieku 6-8 lat.
  • Wypadanie odbytnicy: przez odbyt wysuwa się walcowata masa. Według Merck Veterinary Manual zdarza się zwykle u młodych psów z ciężką biegunką lub ciągłym parciem na stolec.

Czego nie robić samemu

AKC cytuje Dr. Kleina: opiekun może obejrzeć okolicę, zetrzeć lub zmyć widoczne zabrudzenia i przyłożyć ciepły kompres, kontaktując się jednocześnie z lekarzem, ale żadnych zabiegów ani środków nie należy stosować bez jego zalecenia. Worków nie należy opróżniać samodzielnie bez wcześniejszego instruktażu weterynarza (tak zaznacza AKC). Dr Klein wyjaśnia, że weterynarz może pokazać opiekunowi właściwy sposób, ale przy złym wykonaniu albo zablokowanym worku szkody mogą być większe niż pożytek.

Jak to leczy lekarz

Rozpoznanie zaczyna się od badania, w tym zwykle palpacyjnego badania przez odbyt. Według Merck Veterinary Manual zaczopowane worki weterynarz często opróżnia ręcznie, a gdy zawartość jest zbyt twarda lub sucha, może wstrzyknąć do worka środek zmiękczający. Przy zakażeniu lekarz może przepisać antybiotyki, a przy ropniu zalecić ciepłe okłady. Lekarz może też zalecić więcej błonnika, który zwiększa objętość stolca i ułatwia samoopróżnianie worków. Jeśli leczenie nie działa, choroba wraca albo jest guz, worek można usunąć chirurgicznie, choć częstym powikłaniem tego zabiegu jest nietrzymanie stolca. Leki i ich dawki dobiera wyłącznie lekarz weterynarii.

Merck Veterinary Manual wskazuje, że do zaczopowania worków prowadzą m.in. niewystarczające wyciskanie ich podczas wypróżniania, słaba kondycja mięśni u otyłych psów i nadmierna produkcja wydzieliny. AKC dodaje przewlekle miękki stolec, alergie i niedobór błonnika w diecie. Opiekun może więc pilnować wagi psa i konsystencji kału, ale to lekarz ustala, czy dieta wymaga zmiany.

Ten poradnik ma charakter informacyjny; diagnozę i leczenie ustala lekarz weterynarii.

Źródła