Czy pies może zarazić się opryszczką od człowieka?

Opublikowano Aktualizacja 4 min czytania
Biały pies z brązowymi uszami leży z głową opartą na łapach

Nie, pies nie zaraża się ludzką opryszczką od opiekuna. Pies ma własnego herpeswirusa (CHV-1), który według AKC jest odrębny od ludzkich herpeswirusów i nie przenosi się między gatunkami. Polizanie przez psa albo pocałunek, gdy masz opryszczkę na wardze, nie jest więc drogą zakażenia psa.

Dwa różne wirusy

Opryszczkę wargową wywołuje zwykle wirus HSV-1. Według WHO przenosi się głównie przez kontakt z wirusem w zmianach, ślinie lub na skórze w okolicy ust, a ryzyko jest największe przy aktywnych pęcherzykach. Dlatego WHO radzi osobom z objawami unikać kontaktu ustami z innymi osobami i nie dzielić przedmiotów, które miały kontakt ze śliną. W opisie dróg zakażenia WHO nie wymienia zwierząt domowych.

Pies zakaża się innym wirusem. Merck Veterinary Manual podaje, że na CHV wrażliwe są tylko psowate (psy, wilki, kojoty), a AKC stwierdza wprost, że ani psi, ani ludzki herpeswirus nie przenosi się na drugi gatunek. Zastrzeżenie dla porządku: w pracach laboratoryjnych HSV podaje się zwierzętom doświadczalnym (m.in. myszom, świnkom morskim, naczelnym i tupajom) i potrafi je zakażać (przegląd w Animal Models and Experimental Medicine), ale to modele badawcze, a nie opisany sposób zakażenia psów domowych przez opiekunów.

Jeśli masz czynną opryszczkę, nadal warto po prostu myć ręce po dotykaniu zmian i nie wkładać psu do pyska swoich rąk ani przedmiotów ze śliną, ale z troski o siebie i domowników, a nie o zdrowie psa.

Herpeswirus psi: kogo naprawdę dotyczy

CHV-1 przenosi się między psami przez wydzieliny z nosa, pyska i dróg rodnych. Wiele psów, które go wydalają, nie ma żadnych objawów, a przeciwciała ma od 20 do 98% psów, zależnie od regionu i badanej populacji (Merck). Po zakażeniu wirus zostaje w organizmie na całe życie w postaci utajonej, jak to u herpeswirusów.

Groźny jest przede wszystkim dla płodów i noworodków. Wirus namnaża się lepiej w niższej temperaturze ciała, dlatego śmiertelne zakażenia dotyczą zwykle szczeniąt w wieku od 1 do 3 tygodni. Merck opisuje początek nagły, a śmierć po chorobie trwającej najwyżej dobę. Objawy są niecharakterystyczne: osłabienie, słabsze ssanie, biegunka, wydzielina z nosa, zapalenie spojówek, a typowo nie ma gorączki. Leczenie ogranicza się do opieki wspomagającej (m.in. dogrzewanie, płyny) i rokowanie jest ostrożne lub złe. Starsze szczenięta i dorosłe psy przechodzą zakażenie zwykle łagodnie: jako lekki katar i kaszel, zmiany na oku albo stan zapalny narządów płciowych, a często bezobjawowo.

Szczepionki nie ma w USA, a AKC wskazuje, że w Europie dostępna jest szczepionka inaktywowana o ograniczonej skuteczności. Według Mercka najskuteczniejsze jest odizolowanie suki ciężarnej od innych psów przez ostatnie 3 tygodnie ciąży i pierwsze 3 tygodnie po porodzie, przy dobrej higienie osób zajmujących się miotem. Jeśli hodujesz albo planujesz krycie, omów to z lekarzem weterynarii.

Czym pies i człowiek mogą się naprawdę wymienić

  • Grzybica (dermatofitoza) - u psa to łuszczące się łyse placki z połamanymi włosami, najczęściej na pysku, uszach, ogonie i łapach. Merck zaznacza, że ludzie łatwo zarażają się tymi grzybami.
  • Wścieklizna - przenosi się niemal zawsze przez ukąszenie, gdy ślina z wirusem trafia do rany. Po pojawieniu się objawów jest śmiertelna, dlatego liczy się szczepienie psa. Merck wymienia wśród głównych zagrożeń dzikie drapieżniki i nietoperze.

Źródła