Dlaczego pies dużo pije i sika? Kiedy to groźny objaw

Opublikowano Aktualizacja 5 min czytania

Pies pije i sika więcej, gdy jego organizm traci za dużo wody z moczem albo nie potrafi jej zatrzymać. Według AKC zwykle zaczyna się od zwiększonego oddawania moczu (poliurii), a większe picie (polidypsja) jest odpowiedzią organizmu na ten ubytek. Po upale lub wysiłku to normalne, ale utrzymujące się zwiększone pragnienie wymaga badania krwi i moczu, bo AKC wylicza ponad 30 możliwych przyczyn.

Ile wody pije zdrowy pies, a ile to za dużo

AKC podaje, że pies pije zwykle około 40-60 ml wody na kilogram masy ciała na dobę, a ilość zmienia się z dnia na dzień zależnie od pogody, aktywności i diety. Dla psa o masie 20 kg daje to 800-1200 ml. Dr Brian Collins z Cornell Riney Canine Health Center mówi w AKC, że o polidypsji mówi się technicznie, gdy pies wypija więcej niż 100 ml/kg na dobę (u psa 20 kg to ponad 2 litry). Dodaje, że także mniejsza ilość może świadczyć o chorobie, jeśli jest wyraźną zmianą względem normy danego psa.

Z moczem liczby są jeszcze mniej pomocne. Tabela fizjologiczna Merck Veterinary Manual podaje dla psa szeroki zakres dobowej objętości moczu 20-100 ml/kg. To wartości referencyjne dla gatunku, a nie próg rozpoznania poliurii ani norma dla konkretnego psa, więc nie służą do oceny w domu. AKC zaznacza, że zwykle nie jest praktyczne ani konieczne mierzenie dokładnej ilości wypijanej wody. Lepiej obserwować zmianę. Na zwiększone pragnienie wskazują:

  • miska, którą trzeba dolewać częściej niż dotąd;
  • picie z nietypowych źródeł, takich jak kałuże, poidła dla ptaków, toaleta czy cieknący kran;
  • częstsze i dłuższe sikanie oraz prośby o wyjście;
  • nagłe wypadki w domu u psa, który był czysty.

Jeśli lekarz poprosi o orientacyjną ilość, zapytaj go, jak ją zmierzyć. Przy kilku zwierzętach pijących z jednej miski pomiar będzie niedokładny, a lekarz i tak zapyta o to w wywiadzie (AKC). Nie ograniczaj psu wody, by sikał rzadziej. AKC ostrzega, że bez wskazania lekarza grozi to odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitów. Dr Deborah Mandell z University of Pennsylvania przestrzega też przed domowym testem z odstawieniem wody, bo może mieć groźne dla życia powikłania.

Co może stać za zwiększonym piciem i oddawaniem moczu

Dr Collins zwraca uwagę, że w większości przypadków choroba powoduje najpierw nadmierną utratę moczu, a picie rośnie wtórnie. Do najczęstszych przyczyn AKC zalicza cukrzycę, chorobę Cushinga i przewlekłą chorobę nerek. Wśród innych wymienia:

  • Cukrzyca. Według Merck Veterinary Manual (wersja dla właścicieli) najczęściej dotyczy psów w średnim wieku, a typowe objawy to większe pragnienie i oddawanie moczu, do tego większy apetyt i chudnięcie.
  • Przewlekła choroba nerek. Merck wskazuje, że wzmożone picie i oddawanie moczu to zwykle jej najwcześniejsze objawy, które pojawiają się dopiero po utracie około dwóch trzecich nefronów.
  • Choroba Cushinga (nadmiar kortyzolu). Merck wymienia obok wzmożonego pragnienia i oddawania moczu także zwiększony apetyt, obwisły brzuch, dyszenie, zanik mięśni i zmiany skórne.
  • Hiperkalcemia, czyli za dużo wapnia we krwi. Według dr. Collinsa bywa skutkiem m.in. choroby nerek, nowotworów i grzybic.
  • Choroby wątroby, ropomacicze i zakażenia nerek (E. coli, leptospiroza), a także niektóre leki, o których zawsze informuj lekarza (AKC).
  • Polidypsja psychogenna. To rzadka postać pierwotna, opisywana przez AKC u młodych, nadpobudliwych lub lękliwych psów, które piją mimo braku zapotrzebowania.

Wiele z tych chorób zaczyna się podobnie, więc samego objawu nie da się przypisać do konkretnej przyczyny. AKC podkreśla, że wczesne rozpoznanie poprawia rokowanie, a zbyt długie zwlekanie może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia narządów. O częstym wychodzeniu na siusiu w małych porcjach piszemy osobno, bo to inny problem i zwykle inne przyczyny.

Jak lekarz szuka przyczyny i jak się leczy

Lekarz zbiera wywiad: od kiedy pies pije więcej, ile mniej więcej, czy zmieniło się sikanie. Według dr. Collinsa badania wstępne to zwykle morfologia, panel biochemiczny i badanie ogólne moczu, a dalsze testy zależą od wyników.

AKC opisuje kierunki leczenia zależne od rozpoznania: w cukrzycy insulina i dieta, w przewlekłej chorobie nerek dieta nerkowa i leki, w chorobie Cushinga leki obniżające poziom kortyzolu, w ropomaciczu często pilna operacja, w zakażeniu dróg moczowych antybiotyki dobrane na podstawie posiewu. Dawki i schematy dobiera lekarz weterynarii. Rokowanie zależy od przyczyny. AKC zauważa, że zakażenia dróg moczowych bywają łatwe do wyleczenia, a cukrzyca czy choroba Cushinga mogą wymagać leczenia do końca życia, choć przy dobrej kontroli pies może żyć dobrze.

Ten poradnik ma charakter informacyjny, a diagnozę i leczenie ustala lekarz weterynarii.

Źródła