Pies jeździ pupą po dywanie? Oto najczęstsze przyczyny
Najczęstszą przyczyną jeżdżenia pupą po podłodze są pełne, zatkane lub zapalone gruczoły przyodbytowe. Artykuł PetMD napisany przez lekarza weterynarii nazywa je przyczyną numer jeden tego zachowania. Pies próbuje w ten sposób ukoić swędzenie lub ból w okolicy odbytu. Rzadziej stoją za tym tasiemce, alergie albo zakażenia skóry, a czasem poważniejsze choroby okolicy odbytu, więc takie zachowanie powinien obejrzeć lekarz.
Dlaczego gruczoły przyodbytowe się zatykają
Gruczoły przyodbytowe to dwa woreczki po obu stronach odbytu. Według Merck Veterinary Manual ich wydzielina powinna opróżniać się przy oddawaniu kału. Gdy tak się nie dzieje, treść zalega i może się zakazić. Podręcznik wymienia trzy czynniki: niedostateczne opróżnianie woreczków podczas defekacji, słabe napięcie mięśni u otyłych psów oraz nadmierne wydzielanie przy łojotoku uogólnionym. Najczęściej chorują psy ras małych, rzadko duże i olbrzymie. PetMD wymienia wśród bardziej podatnych chihuahua, pudle miniaturowe i shih tzu, a także zaznacza, że miękki stolec lub biegunka mogą nasilać kłopoty, bo twardy kał pomaga opróżniać gruczoły.
Poza jeżdżeniem pupą pies liże i podgryza okolicę odbytu, a oddawanie kału bywa bolesne i połączone z parciem (Merck). Zatkane woreczki lekarz wyczuwa jako twarde guzki. Zakażenie lub ropień oznacza silny ból i często przebarwienie skóry, a ropień może pęknąć przez skórę i zostawić otwartą ranę (Merck, wersja dla właścicieli).
Leczenie należy do lekarza. Merck opisuje ręczne opróżnienie gruczołów, wstrzyknięcie środka zmiękczającego, gdy treść jest zbyt sucha, antybiotyki przy zakażeniu oraz zwiększenie ilości błonnika w diecie, który zwiększa objętość kału i ułatwia samoistne opróżnianie. Chirurgiczne usunięcie gruczołów rozważa się, gdy leczenie zawodzi, problem wraca albo wykryto guz, a częstym powikłaniem tego zabiegu jest nietrzymanie kału. PetMD opisuje opróżnianie gruczołów jako czynność wykonywaną przez lekarza lub technika weterynaryjnego, dlatego w domu tego nie robimy. Jeśli po takim zabiegu pies nadal jeździ pupą dłużej niż dzień lub dwa, PetMD radzi ponownie zbadać gruczoły.
Inne możliwe przyczyny
- Tasiemce. PetMD wymienia je wśród przyczyn jeżdżenia pupą. Według Merck pies zaraża się, połykając pchły, także w domu, a tasiemce rzadko powodują poważną chorobę, a w łagodnych przypadkach nie dają objawów. Rozpoznaje się je po członach tasiemca w kale lub wokół odbytu. Merck nazywa zwalczanie pcheł kluczowym krokiem profilaktyki, a leczenie wymaga leku przepisanego przez lekarza.
- Alergie i zakażenia skóry. PetMD podaje alergie uogólnione oraz zakażenia i podrażnienia skóry jako osobne przyczyny.
- Przetoki okołoodbytowe. Merck opisuje przewlekłe, cuchnące rany wokół odbytu, najczęściej u owczarków niemieckich, ale też u seterów i retrieverów, przy czym ryzyko jest większe u psów powyżej 7. roku życia. Towarzyszy im parcie, bolesne oddawanie kału, spadek apetytu i apatia. Potrzebne jest szybkie leczenie, żeby zakażenie nie sięgnęło głębiej.
- Guzy i przepukliny. Merck podaje, że guzy gruczołu przyodbytowego zwykle dotyczą starszych psów i często nie bolą, a obrzęk poniżej i z boku odbytu może oznaczać przepuklinę kroczową. W wersji dla właścicieli Merck pisze, że niekastrowane samce są 3-10 razy bardziej narażone na guzy okołoodbytowe niż suki, zależnie od typu guza.
Źródła
- Anal Sac Disease in Dogs and Cats - Merck Veterinary Manual
- Disorders of the Rectum and Anus in Dogs - Merck Veterinary Manual, wersja dla właścicieli
- Dog Scooting: Why Dogs Drag Their Butts and What to Do About It - PetMD
- Gastrointestinal Parasites of Dogs - Merck Veterinary Manual, wersja dla właścicieli
- Tapeworms in Dogs and Cats - Merck Veterinary Manual