Dlaczego pies stęka?

Kobieta śpiąca z niemowlęciem na łóżku, obok drzemie mały pies

Stękanie bywa oznaką odprężenia: według American Kennel Club westchnieniu psa, który układa się do odpoczynku, może towarzyszyć słyszalny pomruk przyjemności. To samo stękanie może jednak towarzyszyć bólowi, zwłaszcza gdy pojawia się przy wstawaniu i kładzeniu się. Rozstrzyga kontekst: postawa psa i to, czy dźwięk jest nowy.

Stękanie z zadowolenia

Według American Kennel Club pies w stanie relaksu może westchnąć, a westchnieniu bywa towarzyszyć słyszalne stęknięcie z przyjemności. Weterynarz behawiorysta dr Vanessa Spano, cytowana przez AKC, zaleca ocenę całego kontekstu: jeśli pies układa się w legowisku i wzdycha, zwykle oznacza to gotowość do odpoczynku. Takim dźwiękom towarzyszy miękka mowa ciała: luźne uszy, neutralne ustawienie ogona, łagodny wyraz oczu i lekko uchylony pysk.

AKC zaznacza też, że pies może nauczyć się wydawać takie odgłosy, by zwrócić na siebie uwagę, jeśli opiekun reaguje pieszczotą lub zabawą. Pamiętaj jednak, że według tego samego serwisu znaczenie dźwięku wolno wnioskować dopiero z całej mowy ciała i sytuacji, a nie z samego odgłosu.

Stękanie przy ruchu: możliwy ból

AKC wymienia pojękiwanie lub chrząkanie podczas ruchu, szczególnie przy wstawaniu i kładzeniu się, wśród głosowych oznak bólu u psa. Ten sam serwis zastrzega, że wiele psów milczy nawet przy silnym bólu, więc brak dźwięków niczego nie wyklucza. Jako wiarygodniejsze wskazówki podaje zmiany w ruchu, postawie, aktywności i zachowaniu.

Inne sygnały bólu wymieniane przez AKC to:

  • utykanie, wolniejszy chód, niechęć do ćwiczeń, schodów, wskakiwania na meble lub do samochodu,
  • trudność ze wstawaniem, kładzeniem się i znalezieniem wygodnej pozycji,
  • drżenie, nietypowa postawa, np. opuszczona głowa lub wygięty grzbiet,
  • nadmierne dyszenie w spoczynku,
  • spadek apetytu i mniejsze zainteresowanie wodą,
  • mniej energii, niechęć do zabawy, niepokój lub chodzenie w kółko,
  • unikanie dotyku albo agresja przy dotykaniu określonego miejsca,
  • intensywne lizanie lub podgryzanie jednego miejsca.

AKC zwraca uwagę, że przewlekły ból rozwija się stopniowo i opiekunowie często biorą go za zwykłą oznakę starzenia, czego nie należy robić.

Starszy pies i stawy

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest według AKC częstym problemem, zwłaszcza u psów starszych i ras dużych. Wśród jej objawów AKC podaje sztywność, kulawiznę i trudność ze wstawaniem, niechęć do biegania i skakania oraz ból przy dotyku. Do czynników ryzyka zalicza wiek, otyłość, dysplazję stawu biodrowego lub łokciowego, dawne urazy oraz duże rasy, jak owczarek niemiecki, labrador i golden retriever. Objawy często nie są widoczne, dopóki staw nie jest mocno uszkodzony.

AKC podkreśla, że choroby nie da się wyleczyć, a leczenie obejmuje kilka metod naraz: kontrolę bólu, suplementy stawowe, utrzymanie prawidłowej masy ciała i inne terapie. W tym samym opracowaniu czytamy, że nadmiar kilogramów na uszkodzonych stawach boli i może przyspieszać rozpad chrząstki. Leki z grupy NSAID przepisuje lekarz, bo według AKC przy dłuższym stosowaniu mają istotne skutki uboczne, szczególnie u psów z chorą wątrobą lub nerkami. Dobór leku i dawki należy do lekarza weterynarii, a ludzkich leków przeciwbólowych psu nie podajemy, bo AKC ostrzega, że wiele z nich jest dla psów niebezpiecznych.

Rasy krótkonose: hałaśliwy oddech to nie norma

U mopsów, buldogów i podobnych ras głośny oddech bywa uznawany za cechę rasy. Przegląd opublikowany w Veterinary Medicine (Auckland) opisuje zespół BOAS, czyli brachycefaliczny zespół niedrożności dróg oddechowych. Jego objawy to według autorów duszność, nietolerancja wysiłku i ciepła oraz nietypowy, nasilony hałas oddechowy, w tym stertor i stridor. Autorzy piszą też, że ciężkie epizody duszności mogą prowadzić do sinicy, przegrzania i omdlenia, a psy z BOAS są podatne na udar cieplny.

W badaniu na buldogach francuskich opublikowanym w PLoS ONE około 60% właścicieli nie rozpoznało BOAS u psów, które po ocenie funkcjonalnej zaliczono do grupy z istotnymi objawami. Wśród właścicieli takich psów 18 z 30 zgłosiło, że ich pies nigdy lub rzadko wydaje głośne odgłosy oddechowe albo ma trudności z oddychaniem podczas wysiłku. Głośny oddech u psa tej rasy warto więc omówić z weterynarzem, zamiast uznawać go za normę.

Źródła