Dlaczego pies drapie tylnymi łapami? Przyczyny świądu

Opublikowano Aktualizacja 5 min czytania

Drapanie tylną łapą oznacza zwykle świąd skóry. Najczęściej stoją za nim pasożyty, alergie albo zakażenie skóry czy ucha, a samo drapanie jest objawem, nie diagnozą. Według Merck Veterinary Manual do najczęstszych przyczyn świądu należą pasożyty, infekcje i alergie, a świąd bywa ogólny albo ograniczony do jednego miejsca. Pojedyncze podrapanie się nie jest powodem do niepokoju, ale drapanie, które wraca, budzi psa albo zostawia na skórze ślady, wymaga zbadania.

Gdzie pies się drapie, a co to może znaczyć

Tylna łapa sięga karku, uszu, boków i tułowia, więc miejsce drapania daje pierwszą wskazówkę. To tylko trop dla weterynarza, nie rozpoznanie.

  • Okolica bioder, nasada ogona, uda. Według Merck Veterinary Manual to klasyczne umiejscowienie zmian przy alergii na ślinę pcheł.
  • Uszy, głowa, kark. Przy zapaleniu przewodu słuchowego Merck wymienia potrząsanie głową, nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie, wydzielinę i drapanie. Uszy należą też do miejsc najczęściej objętych świądem przy alergii wziewnej (atopii).
  • Brzuch, klatka piersiowa, uszy, łokcie, nogi. Od tych miejsc zaczynają się zmiany przy świerzbie, a gwałtowny, silny świąd jest dla niego typowy.
  • Całe ciało. Merck zaznacza, że przy atopii drapanie po całym ciele jest częste, a przy alergii pokarmowej rozmieszczenie świądu bywa różne u różnych psów.

Pchły i alergia na ich ślinę

Według Merck Veterinary Manual podczas żerowania pchły wstrzykują ślinę, a wiele psów jest na nią uczulonych. Nawet pies bez alergii drapie się z powodu samego ukąszenia. Pies uczulony swędzi intensywnie, jest niespokojny i dużo czasu spędza na drapaniu, lizaniu i podgryzaniu skóry. Klasyczny obraz to strupy i świąd nad biodrami, przy nasadzie ogona i na udach, a w przewlekłej postaci utrata sierści, pogrubiała i ciemniejsza skóra oraz wtórne zakażenia.

Merck podaje, że większość przypadków wypada pod koniec lata, gdy populacja pcheł jest największa, a psy poniżej roku zwykle nie mają tej alergii. Rozpoznanie opiera się zwykle na obserwacji: po rozgarnięciu sierści widać szybko poruszające się pchły lub ich odchody, czyli czerwonawoczarne cylindryczne lub przecinkowate drobiny, które zwilżone wodą dają rdzawobrązowe zabarwienie. Pies bardzo wyczulony potrafi jednak wygryzać pchły tak skutecznie, że trudno znaleźć jakikolwiek ich ślad, a obecność pcheł nie wyklucza innej choroby skóry u tego samego psa.

Cele zwalczania pcheł to usunięcie ich z psa i z otoczenia oraz zapobieganie ponownemu zapchleniu. Według Merck nowsze preparaty często opanowują pchły bez osobnego traktowania otoczenia, ale przy silnym zapchleniu albo ciężkiej alergii może ono być potrzebne. Merck zaleca omówić z weterynarzem wybór preparatu dla konkretnego psa i jego środowiska.

Alergia wziewna i pokarmowa

Atopowe zapalenie skóry to nadwrażliwość na alergeny środowiskowe, takie jak pyłki, pleśnie i kurz. Według Merck zwykle zaczyna się między 6. miesiącem a 3. rokiem życia, objawy bywają sezonowe, ale mogą trwać cały rok. Główny objaw to świąd, najczęściej stóp, pyska, uszu, przednich łap i brzucha. Ponieważ nie ma testu, który jednoznacznie potwierdza atopię, rozpoznanie opiera się na wieku, rasie, objawach i wywiadzie, po wykluczeniu innych przyczyn.

Alergia pokarmowa jest według tego samego źródła rzadsza niż wziewna, a natężenie świądu niewiele zmienia się między porami roku. Potwierdza ją tylko dieta eliminacyjna przepisana przez weterynarza, ponieważ testy z krwi i skóry nie są w tym przypadku wiarygodne. Jeśli w diecie próbnej znajdzie się składnik, który pies już jadł, próba może się nie udać, więc zasady diety trzeba przestrzegać ściśle, także w kwestii przysmaków.

Świerzb i inne roztocza

Świerzb (sarkoptoza) to według Merck wysoce zaraźliwa choroba wywołana roztoczem, która może przenieść się także na człowieka. Typowy jest nagły, silny świąd, drobne grudki, a po rozdrapaniu grube strupy i wtórne zakażenia. Częste kąpiele i pielęgnacja sierści mogą zmywać strupy i łuski, więc roztocza bywa trudno znaleźć mimo objawów. Rozpoznanie opiera się na zeskrobinach skóry, a gdy nic nie wykażą, a obraz jest typowy, weterynarz może zalecić leczenie próbne. Leczeniem objęte powinny być wszystkie zwierzęta, które miały ze sobą kontakt.

Ucho jako źródło drapania

Pies, który drapie tylną łapą za uchem, może mieć zapalenie przewodu słuchowego. Merck wymienia jako jego przyczyny pasożyty, ciała obce, alergie, zakażenia bakteryjne i drożdżakowe oraz zapalenie ucha środkowego, a bez wyleczenia każdej z nich choroba często wraca. Ucho bywa bolesne i swędzące, a jedno- lub dwustronne objawy mogą pojawić się nagle albo utrzymywać długo. Merck przestrzega przed domowymi środkami, jak mieszanki z octem, bo mogą nasilić obrzęk i wydzielinę. Czyszczenie wykonuj tylko według wskazówek weterynarza.

Co robić do czasu wizyty

  • Zanotuj, gdzie, kiedy i jak często pies się drapie oraz czy świąd zmienia się z porą roku. Tego typu wywiad Merck wskazuje jako podstawę rozpoznania.
  • Rozgarnij sierść na grzbiecie i przy ogonie i poszukaj pcheł lub ich odchodów. Brak śladów niczego jednak nie wyklucza.
  • Nie podawaj psu ludzkich leków przeciwświądowych na własną rękę. Według Merck badania nie potwierdzają skuteczności leków przeciwhistaminowych na świąd u psów, a skuteczne leki przeciwświądowe, jak glikokortykosteroidy, mają działania niepożądane. Dawkę i wybór leku zawsze ustala lekarz weterynarii.

Źródła