Czarna kupa u psa: przyczyny, skutki i leczenie

Jasny pies śpiący w fotelu w ciemnym pokoju oświetlonym świecami

Czarny, smolisty kał u psa to najczęściej melena, czyli częściowo strawiona krew. Według AKC i PetMD wskazuje na krwawienie w górnej części przewodu pokarmowego, czyli w żołądku lub jelicie cienkim. Cornell zalicza czarny, smolisty stolec do sygnałów, przy których trzeba szukać pomocy weterynaryjnej, a AKC zaleca kontakt z lekarzem od razu. Jeśli kał jest wyraźnie czarny i smolisty, nie rozstrzygaj sam, czy to krew.

Melena czy po prostu ciemny kał

AKC zauważa, że niektóre psy mają ciemniejszy stolec z powodu diety, na przykład po podrobach, takich jak wątroba, albo po ciemnych rodzajach mięsa, jak wołowina i dziczyzna. Melena bywa trudna do zauważenia, a AKC proponuje prosty sprawdzian: przetrzyj kał papierowym ręcznikiem, wacikiem lub chusteczką dla psów i zobacz, czy ślad jest ciemnoczerwony lub czarny. Jeśli kał wygląda ciemniej niż zwykle albo zmienił się jego wygląd lub zapach, skontaktuj się z lekarzem.

Jasnoczerwona krew to z kolei hematochezia. Według AKC i PetMD pochodzi zwykle z dolnego odcinka przewodu pokarmowego, czyli z okrężnicy, odbytnicy lub okolicy odbytu. Obie postaci wymagają kontaktu z lekarzem, ale melena świadczy o problemie wyżej w przewodzie pokarmowym.

Skąd bierze się czarny kał

Cornell podaje, że krew w czarnym stolcu może pochodzić z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z jamy ustnej, a nawet z dróg oddechowych. Przyczynami takich krwawień mogą być ciało obce, infekcje, stan zapalny, uraz, nowotwory lub owrzodzenia. Według AKC wśród możliwych przyczyn meleny są wrzody, ciała obce, niewydolność nerek, choroba Addisona, choroby wątroby i reakcje na leki, w tym przeciwzapalne. PetMD dodaje zaburzenia krzepnięcia, na przykład po zatruciu trutką na gryzonie.

Merck Veterinary Manual opisuje owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, które mogą krwawić. Najczęściej opisywane przyczyny to stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), nowotwory i choroby wątroby. Podręcznik wymienia też duży uraz, choroby kręgosłupa i nerek, niedoczynność nadnerczy, zapalenie jelit, ciało obce, zapalenie trzustki i posocznicę. Łączenie NLPZ z kortykosteroidami zwiększa ryzyko owrzodzeń i jest przeciwwskazane. Według Merck część psów z owrzodzeniem nie ma żadnych objawów, a u pozostałych objawy są niespecyficzne: wymioty, brak apetytu, ból brzucha i chudnięcie.

Co zrobić do czasu wizyty

  • Zadzwoń do lecznicy i opisz kolor oraz konsystencję kału. AKC radzi zanotować, kiedy krew pojawiła się po raz pierwszy, i zebrać świeżą próbkę do czystego pojemnika.
  • Zrób zdjęcie kału i zapisz, czy pies wymiotował, tracił apetyt lub wykazywał ból.
  • Jeśli pies przyjmuje lek przeciwzapalny, AKC zaleca odstawić go i od razu skontaktować się z lekarzem. Cornell przypomina, żeby nie podawać ludzkich leków, takich jak Pepto Bismol, jeśli nie zaleci tego weterynarz.
  • Przy podejrzeniu parwowirozy (pies niezaszczepiony lub po kontakcie z chorym) AKC radzi zadzwonić do kliniki przed przyjazdem, by ograniczyć ryzyko zarażenia innych psów.

Jak lekarz szuka przyczyny i leczy

Według Merck podstawą jest morfologia, biochemia krwi i badanie moczu, a badania dodatkowe dobiera się do obrazu klinicznego. Zdjęcia rentgenowskie pomagają wykluczyć niedrożność, a USG ma niską czułość w wykrywaniu owrzodzeń bez perforacji. Złotym standardem jest endoskopia. PetMD wymienia też badanie kału, testy w kierunku parwowirozy i giardii oraz badania endokrynologiczne przy podejrzeniu choroby Addisona.

Leczenie zależy od przyczyny. Merck pisze, że celem jest ustalenie i usunięcie przyczyny oraz leczenie wspomagające, a lekami z wyboru przy owrzodzeniach są inhibitory pompy protonowej. PetMD wspomina o famotydynie i omeprazolu stosowanych przy wrzodach oraz o płynach dla odwodnionego psa. Dawkę i czas podawania zawsze dobiera lekarz weterynarii. Gdy przyczyną jest nowotwór, ciało obce lub inna choroba, leczy się właśnie ją. AKC dodaje, że w cięższych przypadkach pies może wymagać hospitalizacji, operacji lub leczenia onkologicznego.

Ten poradnik ma charakter informacyjny, a diagnozę i leczenie ustala lekarz weterynarii.

Źródła