Biegunka po odrobaczeniu psa - normalne czy groźne?
Biegunka po odrobaczeniu psa może być skutkiem leku, ale nie musi. Według Merck Veterinary Manual większość leków przeciwpasożytniczych ma szeroki margines bezpieczeństwa, a luźny stolec może też wynikać z samego zarobaczenia albo z innej choroby jelit. Jeśli pies poza miękkim kałem czuje się normalnie, AKC (cytując lekarkę z oddziału ratunkowego) radzi umówić zwykłą wizytę, a nie jechać na dyżur. Krew w stolcu, wymioty, brak apetytu lub wyraźna apatia zmieniają tę ocenę.
Skąd biegunka po odrobaczeniu
Merck Veterinary Manual omawia bezpieczeństwo leków przeciwpasożytniczych osobno dla każdej grupy substancji. Przy substancjach z grupy tetrahydropirymidyn działania niepożądane (wymioty u psów i kotów) są rzadkie, bo preparaty te słabo wchłaniają się z jelit. Strona Merck nie podaje wprost, jak często leki przeciwpasożytnicze wywołują biegunkę u psów, więc nie ma podstaw, by uznać ją za pewny skutek konkretnej tabletki.
Równie dobrym wyjaśnieniem bywa pasożyt, który został odrobaczony. Merck opisuje, że u zarobaczonych glistami szczeniąt może występować biegunka ze śluzem, przy silnej inwazji tęgoryjców biegunka z ciemnym, smolistym kałem i niedokrwistość, a przy włosogłówce, w ciężkich inwazjach, biegunka ze świeżą krwią w kale i niedokrwistość.
Trzecia możliwość to zupełnie inna choroba, która zbiegła się z odrobaczeniem. U szczeniąt jest to przede wszystkim parwowiroza, którą Merck opisuje jako potencjalnie śmiertelną, z wymiotami i krwawą biegunką pojawiającymi się w ciągu 1-2 dni od pierwszych niespecyficznych objawów. Według Merck nie ma swoistego leczenia usuwającego wirusa, a postępowanie polega głównie na uzupełnianiu płynów i elektrolitów.
Czy to jeszcze normalne, czy już nie
Źródła nie podają czasu, po którym biegunkę po odrobaczeniu można uznać za niegroźną, więc nie ma sensu liczyć dni. AKC wskazuje inne kryteria: sprawę bierze się poważnie, gdy biegunka ma charakter przewlekły, towarzyszy jej utrata masy ciała, wymioty, jest ciężka, albo dotyczy szczenięcia. Wtedy zwykle zleca się diagnostykę, w tym badanie kału.
Merck opisuje stolec z dolegliwościami jelita grubego: mniejsze objętości, bardziej płynne, częstsze, ze śluzem i czasem krwią, z parciem i pilną potrzebą wypróżnienia. Takie objawy wymagają ustalenia przyczyny przez lekarza. Czarny, smolisty kał nie jest jednoznacznie wynikiem leku: Merck wiąże go z ciężką inwazją tęgoryjców, a także z krwawieniem z żołądka, więc wymaga konsultacji.
Co możesz zrobić w domu
Przy łagodnej biegunce AKC wskazuje, że lekkostrawna dieta i probiotyki mogą pomóc, ale uporczywa lub ciężka biegunka wymaga porady lekarza. Nie podawaj leków przeznaczonych dla ludzi: AKC cytuje weterynarza, według którego większość ludzkich leków jest nieskuteczna, a część szkodliwa. Dietę przy biegunce, jeśli jest potrzebna, ustala lekarz weterynarii, tak samo jak wybór kolejnego odrobaczania.
Schemat odrobaczania dobiera lekarz do wieku, masy ciała i ryzyka. Dla glist u szczeniąt Merck opisuje idealny schemat: pierwsze leczenie około 2 tygodnie po urodzeniu, powtarzane co 2-3 tygodnie do 2. miesiąca życia, potem co miesiąc do 6. miesiąca. Jeśli pies źle zniósł konkretny preparat, powiedz o tym lekarzowi przy następnym odrobaczaniu.
Ten tekst ma charakter informacyjny. Diagnozę i leczenie ustala lekarz weterynarii.
Źródła
- Safety of Anthelmintics in Animals - Merck Veterinary Manual, wersja zawodowa
- Gastrointestinal Parasites of Dogs - Merck Veterinary Manual, wersja dla właścicieli
- Disorders of the Stomach and Intestines in Dogs - Merck Veterinary Manual, wersja dla właścicieli
- Dog Diarrhea: Signs, Symptoms, and Treatments - American Kennel Club